Er zijn veel valkuilen voor de roekelozelingen die een uitgeverij beginnen, maar aan één daarvan ontsnapt niemand: de vernauwing van je online-communicatie tot een goed-nieuwsshow. “Kijk hier mensen, een nieuw boek! Blinkt het niet mooi?” “Alweer een boek, luitjes, en geloof het of niet, maar het is er wéér een waar we trots op zijn. What are the chances?” “Psst, had ik u al over onze nieuwe uitgave verteld? Juweeltje, hoor, wat ik u brom.”
Laat ik ook eens uit een ander vaatje tappen, en een (goudeerlijk) boekje open doen over de boeken die ik in het fonds van Krummholz wou maar niet kon opnemen. Boeken die ik dolgraag zelf had uitgegeven, maar helaas, we visten achter het net. Hierbij bied ik u aan: een tuiltje misgelopen papieren schoonheden, plus de redenen waarom ze niet bij Krummholz terecht kwamen. Een tuiltje might-have-beens.
Allereerst De rode koe van de Vlaming Hans Depelchin. Konden we onmogelijk uitgeven, omdat Krummholz nu eenmaal pas in januari 2025 werd opgericht, en De rode koe verscheen in het eerste trimester van dat jaar.
Fair warning: dit is geen makkelijke lectuur. Bij momenten zou ik dit proza zelfs taai noemen. Het vereist een lezer die aanvaardt dat hij zelfs op pagina 119 nog steeds niet weet wat voor roman hij in handen heeft, en geen flauw benul heeft van waar het verhaal kan eindigen. Depelchin heeft er alles aan gedaan om voorspelbaarheid te vermijden.
Daarnaast is De rode koe een Frankenstein-kruising van elementen die ik voor onverenigbaar hield. Politieke beschouwingen worden geformuleerd in het proza van een dichter. De psychologische kwetsuren van de personages schuilen achter symboliek uit de Noorse mythologie. Depelchin verwerkt thrillerelementen, knipoogt naar Twin Peaks, en onthoudt zijn lezers elk gevoel van veiligheid: werkelijk alles in De rode koe staat op losse schroeven. Je voelt het in elke recensie die vorig jaar verscheen: ook de literaire recensenten beten ei zo na hun tanden stuk op dit boek.
Genoeg gejuicht en gezwijmeld! Terug met de voetjes op de grond nu: show me the money. Nee, de collega’s van uitgeverij De Geus zullen aan Depelchins recalcitrante roman geen jutezakken vol dubloenen overhouden, maar dat wens ik te negeren: bestseller of niet, dit boek had ik graag uitgegeven.
Lichtpuntje: De rode koe staat op de shortlist van de Boon Literatuurprijs. Ik zie Depelchin niet winnen, maar dat doet niets af aan zijn statuur. Hij heeft het talent om een hele grote te worden.
Volgende aflevering: het huiveringwekkende AI-boek dat ik iedereen, werkelijk ie-der-een had willen opdringen.